Misteria Teatru Exit poruszyły parafie – obrazy, śpiew i nowe nadzieje

Pod koniec lutego scena wyszła z teatru i wkroczyła do kościołów – w Otwocku i okolicach widzowie stali się świadkami surowych, a zarazem pełnych nadziei opowieści. Aktorzy i muzyka z Krakowskiego Teatru Exit wypełnili wnętrza parafii obrazami, które długo nie opuszczają pamięci. W kilku momentach publiczność reagowała ciszą, potem oklaskami na stojąco.

• W Otwocku i Wiązownie – misteria bliskie codzienności
• Teatr Exit – paradoksy i muzyczne odpowiedzi na ludzkie losy

W Otwocku i Wiązownie – misteria bliskie codzienności

W trakcie jednego weekendu grupa z Krakowa wystawiła trzy spektakle, które łączyły teatralne środki wyrazu z osobistymi świadectwami. W centrum scenografii misterium „Bezdomny Jezus” znalazł się olbrzymi żagiel tratwy, na którym wyświetlano fotografie i obrazy ilustrujące opowieści z litewskiego hospicjum. Na żywo zabrzmiały fragmenty Lamentacji Jeremiasza w wykonaniu Natalii Lewandowskiej – artystki, która występując z utratą wzroku, wprowadzała w przedstawienie szczególny rodzaj intensywności.

• Spektakle odbyły się podczas weekendu:
  • 27 lutego – Parafia Matki Bożej Królowej Polski w Otwocku
  • 28 lutego – Parafia Zesłania Ducha Świętego w Otwocku
  • 1 marca – Parafia pw. Św. Wojciecha w Wiązownie

Widzowie opowiadali o silnych obrazach i emocjach. Jedna z wypowiedzi uczestnika została zapamiętana zwłaszcza dzięki obrazie oczy z żagla:

“Niesamowite są te oczy, które patrzą z żagla… zapamiętam je na długo.”
— uczestnik misterium

Reakcje publiczności pokazały, że forma połączyła sacrum z konkretnymi historiami cierpienia i opieki, co dla wielu stało się impulsem do refleksji nad codziennym sensem i nadzieją.

Teatr Exit – paradoksy i muzyczne odpowiedzi na ludzkie losy

Dyrektor i reżyser Maciej Sikorski podkreślił teatralny zamysł przedstawień – zestawienie bolesnych doświadczeń z momentami wdzięczności i piękna. W skróconym fragmencie jego wypowiedzi znalazło się stwierdzenie:

“To spektakl pełen paradoksów.”
— Maciej Sikorski, reżyser i dyrektor Teatru Exit

Sikorski wyjaśniał, że w programie znalazły się utwory z ostatniej dekady działalności grupy – zarówno piosenki, jak i poezja – a aktorzy, często sami obecni w tych opowieściach, odpowiadali na nie bezpośrednio poprzez śpiew i gest. W jednej z relacji widzów pojawił się obraz śpiewu jako ratunku przed smutkiem:

“Gdy Natalka śpiewała pieśń wdzięczności za to, że tak pięknie jest stworzona, czułam jakby ktoś podnosił mnie ze smutku i uczył tańczyć w ciemnościach z radości.”
— uczestniczka spektaklu w Wiązownie

Na zakończenie przedstawień głos zabrali także gospodarze parafii. ks. Hubert Walczyk przypomniał bliskość Drogi Krzyżowej w życiu współczesnych ludzi i nazwał wydarzenie “ogromnym darem” dla parafii. ks. Wojciech Jurkowski SAC odwołał się do obrazu Wieczernika jako miejsca, które pomaga znaleźć wyjście do życia razem z wiarą. A ks. Przemysław Macios podsumował to krótkim, serdecznym apelem do aktorów:

“Jeśli tak długo słychać owacje na stojąco i tak głośno, to znaczy, że choć w nazwie macie słowo EXIT to jednak nie macie wyjścia - musicie do nas wrócić kolejny raz.”
— ks. Przemysław Macios, proboszcz parafii pw. Św. Wojciecha w Wiązownie

Przedstawienia w Wiązownie otrzymały dofinansowanie ze środków Powiatu Otwockiego, a wydarzenia w Otwocku wspierane były promocyjnie przez ten sam organ.

Publiczne połączenie teatru i parafii pokazało, że spektakle o trudnych treściach nie muszą odpychać – potrafią też zbliżać i dawać przestrzeń do rozmowy o cierpieniu, opiece i nadziei.

Widzom i mieszkańcom te wydarzenia pozostawiły nie tylko wspomnienia silnych obrazów, lecz też praktyczny impuls – możliwość spotkania z twórcami, okazję do dyskusji o roli sztuki w przestrzeni parafialnej oraz sygnał, że inicjatywy teatralne w powiecie są wspierane przez samorząd. Dzięki temu kolejne projekty Teatru Exit mogą zagościć w regionie ponownie – jako wydarzenia artystyczne, ale też jako miejsca dialogu i wzajemnego wsparcia.

na podstawie: Powiat Otwocki.